Komentarz do Ewangelii

I Niedziela Wielkiego Postu,18 luty 2018 r. Ewangelia według św. Marka 1, 12-15   

Duch Święty wyprowadza Pana Jezusa na miejsce pustynne, aby tam mógł oddać się modlitwie i skupieniu. Pójście Jezusa na pustynię było wypełnieniem woli Ojca, który chciał przemawiać do Serca Swego Syna właśnie tam, na pustyni, w ciszy, gdzie tylko towarzyszyli Jezusowi aniołowie i zwierzęta. To wyjście Jezusa na pustynię jest jakby powrotem do początku, kiedy na świecie nie było nikogo. Zanim pojawili się pierwsi rodzice, Adam i Ewa, byli już aniołowie i były również różnego rodzaju zwierzęta. Jezus jest na pustyni i tam doświadcza prawdziwego kuszenia, któremu się sprzeciwia w sposób stanowczy, odrzucając wszelkie propozycje szatana. W ten sposób niejako naprawia grzech pierwszych rodziców, którzy będąc w raju ulegli pokusom szatańskim i sprzeniewierzyli się Bożej Miłości. Jezus przebywając na pustyni wchodzi w ciszę Swojego serca i oddaje Je Ojcu Niebieskiemu. Duch Święty poprowadził Jezusa na pustynię, aby tam przygotować Go do dzieła zbawienia, które niebawem miał zrealizować.

tekst: ks. Grzegorz Durbas

Czytaj więcej w lutowym numerze miesięcznika „Ogień Jezusa”.