Komentarz do Ewangelii

4 niedziela Wielkiego Postu,
26 marca 2017 r.

Ewangelia według św. Jana 9, 1 – 41

Pan Jezus ujrzał człowieka niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jezusa również go dostrzegli i pytali Jezusa dlaczego jest niewidomy, co stało się przyczyną jego choroby. Czy to grzech pokoleniowy, który popełnili jego rodzice? Jezus odpowiada im, że choroba tego człowieka jest z dopustu samego Boga. Celem tej choroby jest objawienie się mocy Bożej i łaski cudownego uzdrowienia. Jezus splunął na ziemię, uczynił błoto i nałożył je na oczy niewidomego. Po tym geście niewidomy człowiek odzyskał wzrok. Jezus nakazał mu, aby obmył się w sadzawce Siloam, to znaczy Posłany.
Od tej chwili człowiek ten, odzyskując wzrok, został posłany, aby świadczyć o mocy Bożej, z jaką posługiwał Jezus. Faryzeusze i uczeni w Piśmie nie uwierzyli w cud dokonany przez Jezusa. Szukali sposobności, aby podważyć Jego zbawczą misję i zarzucali Mu, że uzdrawia w szabat.

tekst: ks. Grzegorz Durbas

Czytaj więcej w marcowym numerze miesięcznika „Ogień Jezusa”.